هم‌پیوندی روزافزون فراهوش مصنوعی و رابط‌های عصبی_دیجیتال، مرز سنتی میان بدن زیستی و سامانه‌های فناورانه را به‌طور بنیادین دگرگون کرده و ایده «بدن ارتقایافته» را از سطحی نظری به واقعیتی در حال شکل‌گیری تبدیل کرده است. ورزش، به‌عنوان عرصه‌ای که هویت، توانمندی و رقابت انسانی را به‌صورت عینی نشان می‌دهد، در خط مقدم این تحولات قرار دارد. پژوهش حاضر با تکیه بر آینده‌پژوهی انتقادی و تحلیل فلسفی_مفهومی، دگرگونی هویت ورزشکار را در چارچوب وضعیت سایبورگی بررسی می‌کند. پرسش اصلی این است که تبدیل بدن از موجودیتی صرفاً زیستی به بستری برای پردازش داده و اجرای کنش‌های هدایت‌شده به‌وسیله الگوریتم‌ها، چه پیامدهایی برای عاملیت انسانی، عدالت در رقابت و شأن و کرامت بدن خواهد داشت. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد این دگرگونی را می‌توان در قالب سه سطح به‌هم‌پیوسته «بدن-ابزار»، «بدن-واسط» و «بدن-داده» صورت‌بندی کرد؛ سطوحی که به‌ترتیب از استفاده از فناوری‌های کمکی بیرونی، ادغام تدریجی فناوری با بدن و در نهایت تبدیل بدن به منبع تولید داده و سوژه‌ای تابع منطق الگوریتمی حکایت دارند. بر اساس نتایج، این تحول پیامدی دوگانه و پیچیده دارد: از یک سو توانمندی‌های ادراکی انسان را گسترش می‌دهد و از سوی دیگر، زمینه را برای کالایی‌شدن بدن و گسترش شکل‌های نوین نظارت الگوریتمی فراهم می‌کند. پژوهش حاضر با ترسیم سناریوهای محتمل تا افق ۲۰۵۰، بر ضرورت بازتعریف چارچوب‌های هنجاری، حقوقی و اسلامی در ورزش تأکید دارد تا فناوری‌های فراهوش مصنوعی در خدمت تعالی انسان، عدالت و کرامت بدنی قرار گیرند.